Όχι, όχι.
Μου τα πήρες όλα, οτιδήποτε αγάπησα.
Σταμάτα να φέρεσαι σαν παιδί. Είσα βασιλιάς. Φέρσου σαν βασιλιάς.
Ο Παρμενίωνας είναι μαζί μας.
Εκτέλεσε τον Άτταλο, δήμευσε την περιουσία του και εξόρισε την οικογένεια του.
Γελάς, τέρας.
Έτσι δεν θα αντέξεις ούτε έναν χρόνο. Τίποτα δεν έμαθες απ'τον Φίλιππο;
Όχι, από σένα έμαθα μητέρα.
Τι έκανα και με μισείς τόσο;
Κάποια μέρα θα με καταλάβεις.
Μόνο εσένα έχω στην καρδιά μου.
Ξέρω τι χρειάζεσαι.
Τώρα είναι η ώρα και οι θεοί σε ευνοούν.
Αμύθητα πλούτη, εξουσία, κατακτήσεις, ότι επιθυμείς.
Ο κόσμος είναι δικός σου. Πάρτον!
Πάρτον.
Δεν ξαναείδε την μάνα του, ποτέ.
Όσο έλειπε, πολεμώντας τις βόρειες φυλές...
η Ολυμπιάδα σκότωσε την νέα σύζυγο του Φίλιππου, την Ευριδίκη,
και το νεογέννητο βρέφος της.
Έτσι έπρεπε να εκτελέσει και τον θείο της, τον Άτταλο.
ΙΝΔΙΑ
Φυσικά και φοβάστε. Όλοι μας φοβόμαστε.
Γιατί ποτέ κανείς δεν έφτασε τόσο μακριά.
Απέχουμε λίγες βδομάδες απ'τον ωκεανό, τον δρόμο για το σπίτι μας.
Θα φτιάξουμε πλοία και θα πάμε μέσω του Νείλου στην Αίγυπτο.
Από την Αλεξάνδρεια, θα φτάσουμε σε λίγες βδομάδες σπίτια μας.
Θα ξαναδούμε τους δικούς μας και θα μοιραστούμε το χρυσάφι...
...και τις ιστορίες μας απ'την Ασία.
Και θα απολαύσουμε άφθαρτη δόξα μέχρι το τέλος του χρόνου.
Τι; Σιωπή;
Είμαστε μαζί σου Αλέξανδρε.
Που πήγαν οι μυθικές Αμαζόνες που σκότωναν τους άντρες;
Που πήγαν;
Ποτέ δεν θα σε εγκαταλείψουμε, Αλέξανδρε.
Μελέαγρε, πες μου. Συγκρίνονται αυτές οι φυλές, με αυτές που συντρίψαμε;
Θρασύμαχε;
Αντίγονε;
Μου ραγίζετε την καρδιά. Εσείς οι άνδρες, να φοβάστε;
Ο Κρατερός.
Βασιλιά μου,
δεν μου αρέσει η γκρίνια, και δεν την ανέχομαι απ'τους στρατιώτες μου.
Αλλά έχασα πολλούς άνδρες.
Νέους, που δεν πήγαν ποτέ με γυναίκα.
Κάποιοι πέθαναν από τις ασθένειες, άλλοι σφαγιάστηκαν στην Σκυθία,
και στις όχθες του ποταμού Ώξου.
Κάποιοι πέθαναν ένδοξα, κάποιοι στάθηκαν πολύ άτυχοι.
40 χιλιάδες ξεκινήσαμε πριν 8 χρόνια.
και πορευτήκαμε μαζί σου για πάνω από 10 χιλιάδες μίλια.
Μέσα στην βροχή, στον ήλιο, πολεμήσαμε για σένα.
Κάποιοι από εμάς δώσανε ακόμα και 50 μάχες.
Σκοτώσαμε πολλούς βάρβαρους.
Και τώρα που κοιτάω γύρω μου, πόσα οικεία πρόσωπα βλέπω;
Θες να πολεμήσουμε και άλλες πιθηκόμορφες φυλές στα ανατολικά.
Ακούγεται ότι έχουν χιλιάδες από αυτά τα τέρατα, τους "Ελέφαντες".
Και ότι είναι εκατονταπλάσσιοι από εμάς.
Κρατερέ. Καλέ μου Κρατερέ.
Είσαι άξιος και ένας από τους πιο ευγενείς άνδρες μου.
Αλλά ξέρεις ότι είμαι γεμάτος ουλές και σπασμένα κόκκαλα.
Από πέτρες, σπαθιά και ρόπαλα. Μοιράστηκα όλες τις κακουχίες μαζί σας.
Πράγματι άρχοντα μου, και σ'αγαπάμε γι'αυτόν τον λόγο!
Αλλά, μα τον Δία, πολλοί πέθαναν.
Είμαστε απλοί, ταπεινοί άνθρωποι. Δεν θέλουμε να αναστατώσουμε τους θεούς.
Το μόνο που επιθυμούμε είναι να δούμε τα παιδιά μας,
και τις γυναίκες μας, και τα εγγόνια μας για μια τελευταία φορά.
πριν συναντήσουμε τους αδερφούς μας στον σκοτεινό Άδη.
Ναι, έχεις δίκιο Κρατερέ.
Ήμουν αμελής.
Έπρεπε να στείλω εσάς τους βετεράνους στα σπίτια σας. Και θα το κάνω.
Σε εσάς τους αξιωματικούς,
και σε κάθε άνδρα που υπηρέτησε αυτά τα 7 χρόνια,
με πλήρη αποζημίωση από το θυσαυροφυλάκιο μας.
Πλούσιοι και αγαπητοί. Οι οικογένειες σας θα σας φέρονται σαν να'σασταν ήρωες,
για την υπόλοιπη ζωή σας.
Και θα απολαύσετε έναν ειρηνικό θάνατο.
Αλλά ονειρεύεσαι Κρατερέ. Η ταπεινότητά σαςέληξε όταν...
σφάξατε τις γυναίκες και τα παιδιά των Περσών, και λεηλάτησες τις περιουσίες τους.
Γιατί ερωτευτήκατε όλα αυτά τα πράγματα που καταστρέφουν τον άνθρωπο.
Δεν το βλέπετε;
Γιατί εσύ, όπως και εγώ ξέρουμε, ότι τα χρόνια περνάνε,
και οι αναμνήσεις ξεθωριάζουν.
Και όταν οι νίκες σας ξεχαστούν, ένα πράγμα θα θυμάστε...
...Ότι εγκαταλείψατε τον βασιλιά σας στην Ασία.
Εγώ θα συνεχίσω, με τους Ασιάτες μου.
Ήμασταν το στήριγμα σου Αλέξανδρε, και μας απογοήτευσες.
Θέλουμε να δούμε τις οικογένειες μας πριν πεθάνουμε.
Τα έδωσα όλα στα μπάσταρδα παιδιά σας.
Τίποτα δεν κράτησα για τον εαυτό μου. Το μόνο που σας ζητάω, είναι ένας ακόμα μήνας.
- Ντροπή σου. - Μιλάς στον βασιλιά σου!
Τι θα'λεγε ο πατέρας σου;
Σας πήγα μακρύτερα και από τα όνειρα του πατέρα μου.
Θαυμάζω τους βάρβαρους για το θάρρος τους.
Εγώ θα πάω ανατολικά.
Ποτέ δεν θα επιστρέψουμε στην Μακεδονία.
Δειλέ, πες δημόσια τις κατηγορίες σου.
- Γιατί; Για να με εκτελέσεις; - Γιος του Δία...
- Ντροπιάζεις τον πατέρα σου. - Τον δολοφόνησες όπως τον Κλείτο.
Διαλύοντας την ανταρσία και εκτελώντας τους αρχηγούς της,
έκανε, κατά την γνώμη μου, ότι θα έκανε κάθε στρατηγός εν καιρώ πολέμου.
Αλλά το στράτευμα είχε διχαστεί.
Και ο Αλέξανδρος δεν ήταν πλέον αγαπητός απ'όλους.
Έρχονται. Είναι πολύ ισχυροί.
Καλυφθείτε με το αριστερό σας, και χτυπήστε δυνατά με το δεξί.
Χάνουμε τον χρόνο μας.
Θέσεις μάχης!
Στρατιώτες, ετοιμάστε τα σπαθιά σας. Ακολουθήστε με!
Ελάτε Μακεδόνες. Γιατί μένετε πίσω; Γρήγορα.
Κρατήστε τις γραμμές σας.
Οι φάλαγγες κινδυνεύουν.
Μενέαγρε, πες του Περδίκα ότι θα πάμε προς το κέντρο.
Μάζεψε το ιππικό στο κέντρο. Πρέπει να πάμε στον Κρατερό, πριν να'ναι αργά.
Ελάτε Μακεδόνες. Ιππεύστε. Ιππεύστε!
Πρόσεξε!
Όχι!
Τα άλογα φοβούνται.
Πεζοί τότε.
Έλα Βουκεφάλα.
Είναι μόνο ο Ήλιος και η σκια σου.
Εσύ και εγώ μαζί, μια τελευταία φορά Βουκεφάλα.
Ζήστε με θάρρος, και θα πεθάνετε με αιώνια δόξα.
Ελάτε Μακεδόνες! Γιατί υποχωρείτε;
Θέλετε να ζήσετε αιώνια;
Στο όνομα του Δία, επίθεση!
Επίθεση!
Αλέξανδρε!
- Ο βασιλιάς έπεσε. - Στον βασιλιά!
Ήταν η πιο αιματηρή μάχη του. Καθαρή σφαγή.
Το τέλος κάθε λογικής.
Ποτέ ξανά δεν θα'μασταν οι ίδιοι.
Αλέξανδρε...
Ζει!
Άνδρες την Μακεδονίας..
...γυρίζουμε σπίτι.
Γυρίζουμε σπίτι.
Η ζωή του έπρεπε να τελειώσει στην Ινδία.
Αλλά αυτό είναι μύθος.
Ο Ηρακλής πέθανε από τον δηλητηριασμένο μανδύα...
που έδωσε η Ήρα στην ζηλιάρα σύζυγο του.
Προσφέροντας θυσίες στους Θεούς, για το τέλος του μακρινού ταξιδιού,
ο Αλέξανδρος αποχαιρέτησε την ανατολή και βάδισε με τον στρατό του δυτικά,
μέσα από την μεγάλη έρημο. Έψαχνε τον συντομότερο δρόμο
για το σπίτι, την Βαβυλώνα.
Ακόμα και σήμερα, δεν ξέρουμε πόσοι πέθαναν.
Ήταν το χειρότερο λάθος της ζωής του.
Όταν επιτέλους επέστρεψε στην Βαβυλώνα, μετά από 6 χρόνια στην Άπω Ανατολή,
ο Αλέξανδρος έξαψε πάλι την φαντασία του κόσμου,
παίρνοντας άλλες δύο συζύγους.
Μα μέχρι χθες ήταν...
Το νερό φταίει, μεγαλειότατε. Το ανακάτεψε με το κρασί.
Πως είναι δυνατόν; Τύφος από την Ινδία;
Δεν γνωρίζω. Λίγη ξεκούραση όμως θα του κάνει καλό.
Όχι όμως κρασί ή...
Ελάτε γιατρέ.
Νιώθω καλύτερα.
Σύντομα θα σηκωθώ.
Φεύγουμε για την Αραβία την Άνοιξη, και δεν μπορώ να φύγω δίχως εσένα.
Αραβία..
Συνήθιζες να με ντύνεις σαν σεΐχη.
Ήσουν ο μόνος που δεν με άφηνες να κερδίσω.
Ο μόνος που υπήρξε ειλικρινής μαζί μου.
Με έσωσες απ'τον εαυτό μου.
Σε παρακαλώ, μην με αφήσεις Ηφαιστίωνα.
Γιατί Αλέξανδρε;
Θυμάμαι τον νέο που ήθελε να γίνει σαν τον Αχιλλέα.
Και εσύ σαν τον Πάτροκλο.
Και μετά τι συνέβει; Γιατι πιστεύουν μόνο οι νέοι τους μύθους;
Τι όμορφος μύθος που ήταν...
Ανεβήκαμε... και πέσαμε...
Ανησυχώ για σένα. Χωρίς εμένα...
είμαι ένα τίποτα χωρίς εσένα.
Έλα, πολέμησε Ηφαιστίωνα!
θα πεθάνουμε μαζί.
Είναι η μοίρα μας.
Τα παιδιά μας θα παίζουνε όπως παίζαμε εμείς κάποτε.
Χίλια πλοία θα φύγουν από εδώ Ηφαιστίωνα.
Θα πάμε γύρω από την Αραβία, προς την Αίγυπτο.
θα πάρουμε το δρόμο μέσα από την έρημο, και θα βγούμε στην Μέση Θάλασσα.
Μετά θα πάμε στην μεγάλη Σικελία. Θα πληρώσουν τεράστιους φόρους.
Μετά από αυτό, η ρωμαϊκή φυλή. Καλοί μαχητές, αλλά θα τους νικήσουμε.
θα εξερευνήσουμε τα βόρεια δάση, τις πύλες του Ηρακλή,
μέχρι τον δυτικό ωκεανό.
Και κάποτε, μια μέρα, σε 10 χρόνια από τώρα...
.. η Βαβυλώνα με το βαθύ λιμάνι της, θα γίνει το κέντρο του κόσμου.
Οι Αλεξάνδρειες θα μεγαλώσουν, οι πληθυσμοί θα αναμιχθούν...
...και θα ταξιδεύουν ελεύθερα. Η Ασία και η Ευρώπη θα ενωθούν.
Και εμείς θα γεράσουμε, Ηφαιστίωνα.
Και θα αγναντεύουμε από το μπαλκόνι μας αυτόν τον νέο κόσμο.
Που είναι αυτός ο γιατρός;
Δεν μπορώ να το εξηγήσω μεγαλειότατε. Είναι αδύνατον.
- Ορκίζομαι πως... - Εκτελέστε τον.
Πάρτε τον κάτω και εκτελέστε τον.
Φύγετε. Μακριά.
Βγείτε έξω, βγείτε έξω τώρα!
Βγείτε έξω. Έξω!
- Πάλι μεθυσμένος είσαι; - Είναι νεκρός.
- Ποιος; - Πολλοί τον μίσησαν.
Αλλά δεν πιστεύω να τολμούσε κάποιος εκτός από...
Πέθανε ο Ηφαιστίωνας;
Τρελλάθηκες;
- Είσαι τρελός. - Μου πήρες ότι αγάπησα.
Μισούσες ότι αγάπησα αξιοθρήνητη γυναίκα.
Έχω το παιδί σου. Μη Αλέξανδρε.
Μεγαλειότατε όχι!
Αλέξανδρε, κουβαλάω το παιδί σου.
Σύζυγε μου, βασιλιά μου,
έχω τον γιο σου!
Ο κακόμοιρος, κακορίζικος γιος μου...
Μην με ξαναγγίξεις ποτέ.
Μια τελευταία πρόποση.
Στους παλιούς φίλους.
και στους μύθους.
Περίμενε, περίμενε.
Τον γιο μας Αλέξανδρε. Τρεις μόνο μήνες ακόμα...
Σε εκλιπαρώ, τον γιο μου.
Αλέξανδρε, σε εκλιπαρούμε. Πες μας ποιος;
Ποιος θα κυβερνήσει αυτήν την τεράστια αυτοκρατορία τώρα;
.. Ο Δίας είναι ο πατέρας σου...
Αλέξανδρε, ο στρατός θα διχαστεί.
Οι σατραπείες θα επαναστατήσουν. Χωρίς τις διαταγές σου, θα γίνει πόλεμος.
Πες μας, ποιος;
- Ποιον είπε; - Στον καλύτερο...
- Είπε στον καλύτερο. - Όχι, είπε στον Κρατερό.
Στον Κρατερό;
ΒΑΒΥΛΩΝΑ, ΠΕΡΣΙΑ, ΙΟΥΝΙΟΣ 323 π.Χ.
Στις 10 Ιουνίου, ένα μήνα πριν κλείσει τα 33 του χρόνια,
η μεγάλη καρδιά του Αλέξανδρου, σταμάτησε.
Όπως είχε ορκιστεί, ενώθηκε με τον Ηφαιστίωνα.
Σε μια τόσο σύντομη ζωή,
απέκτησε, χωρίς αμφιβολία, την μυθική δόξα του προγόνου του, Αχιλλέα.
και ακόμα περισσότερη.
Πέθανε πολύ νεός. Αλλά σύμφωνα με την δικιά του άποψη
δεν μπορώ να μην παραδεχτώ, ότι κατέκτησε ακόμα και τον θάνατο.
Η συμμετοχή της Ολυμπιάδας στην δολοφονία του πατέρα του,
κατά την γνώμη μου, ήταν πιθανή.
Κατά την δική του άποψη, ήταν ένα βάρος.
ο Αλέξανδρος ήταν ερωτευμένος με την δόξα,
αλλά από το αίμα του, και μόνο από αυτό,
ήταν ένας θεός.
Λίγες ώρες μετά μαλώναμε σαν τα τσακάλια, πάνω από το πτώμα του.
Ξεκίνησαν πόλεμοι στον κόσμο. 40 χρόνια περίπου αντέξαμε.
Ο Κάσσανδρος στην Ελλάδα.
Ο Κρατερός και ο Αντίγονος στην δυτική Ασία.
Ο Περδίκας στην ανατολική.
εγώ στην Αίγυπτο.
Μέχρι που διαιρέθηκε η αυτοκρατορία και κατέρρευσε.
Ο Κάσσανδρος δεν έκρυψε την επιθυμία του για εξουσία.
7 χρόνια αργότερα εκτέλεσε την Ολυμπιάδα.
Μέσα σε 12 χρόνια, κατάφερε να εξαφανίσει...
ολόκληρη την οικογένεια του Αλέξανδρου.
Δηλητηρίασε την Ρωξάνη και τον δεκατριάχρονο γιο του Αλέξανδρου.
τον πραγματικό διάδοχο της αυτοκρατορίας.
Ωστόσο, η αλήθεια ποτέ δεν είναι απλή.
Η αλήθεια είναι...
.. ότι εμείς τον σκοτώσαμε.
Με την σιωπή μας, βοηθήσαμε και εμείς.
γιατί δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε.
Μα τον Άρη, δεν θέλαμε να έχουμε το ίδιο τέλος με τον Κλείτο.
Μετά από τόσο καιρό, να δώσουμε τα πλούτη μας
στους ασιάτες συκοφάντες, που τόσο μισούσαμε;
Να αναμίξουμε τις φυλές μας; Αρμονία;
Φυσικά, αυτός μίλησε γι'αυτά.
Αλλά δεν επρόκειτο στα αλήθεια για τον Αλέξανδρο
και για έναν ακόμα πληθυσμό που θα τον υπάκουε.
Ποτέ δεν πίστεψα στο όραμα του. Κανείς μας δεν πίστεψε.
Αυτή είναι η αλήθεια της ζωής του. Το όραμα του μας εξουθένωσε.
Έπρεπε να πεθάνει, πριν μας σκοτώσει με τα όνειρα του.
Πέταξε τα όλα Κάδμε. Δεν είναι παρά ανοησίες ενός γέρου.
Γράψε ότι πέθανε από τον πυρετό, λόγω του εξασθενημένου οργανισμού του.
Μάλιστα μεγάλε Φαραώ.
θα μπορούσε να μείνει στην Μακεδονία. Να παντρευτεί, να κάνει οικογένεια,
θα μπορούσε να πεθάνει ευτυχισμένος.
Αλλά ο Αλέξανδρος δεν ήταν έτσι.
Σε όλη του την ζωή, πολέμησε για να απελευθερωθεί απ'τους φόβους του.
Και από μόνο του αυτό,
τον έκανε ελεύθερο...
...τον πιο ελεύθερο άνθρωπο που γνώρισα ποτέ.
Η τραγωδια του ήταν η αυξανόμενη μοναξιά,
και η έλλειψη υπομονής με αυτούς που δεν καταλάβαινε.
Και αν η προσπάθεια του να ενώσει Έλληνες και βάρβαρους, απέτυχε...
Τι; Απέτυχε;
Η αποτυχία του ήταν μεγαλύτερη και από τις επιτυχίες των άλλων ανδρών.
Έζησα μια μεγάλη ζωή, Κάδμε.
Αλλά η δόξα και η φήμη των ανθρώπων,
πάντα θα ανήκει σε αυτούς που ακολούθησαν το όραμα τους.
Και ο σπουδαιότερος από αυτούς, είναι αυτός που στην γλώσσα μας λέμε:
ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
Ο μεγαλύτερος Αλέξανδρος, από όλους.
ΣΥΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΥΠΟΤΙΤΛΩΝ ***ROMAS***